Diagnozowanie parkinsonizmu

Podstawowe badania i konsultacje przydatne w diagnozowaniu parkinsonizmu:

  • konsultacje specjalisty w zakresie zaburzeń ruchowych;
  • badania laboratoryjne – wykluczenie innych przyczyn choroby (podstawowe badania: morfologia, glukoza, elektrolity, TSH, GGTP, kreatynina, witamina B12);
  • rezonans magnetyczny głowy (MRI) lub – gdy jest to niemożliwe ze względu na przeciwskazania – tomografia komputerowa głowy TK);
  • konsultacja psychologiczna i testy neuropsychologiczne (w większości przypadków).

Lekarz może zalecić dodatkowe badania z krwi, specjalistyczne badanie okulistyczne, badania RTG, genetyczne i inne w zależności od podejrzewanej choroby. W trudnych diagnostycznie przypadkach można wykonać badanie SPECT.

Rozpoznanie choroby Parkinsona

Rozpoznanie tej choroby jest rozpoznaniem klinicznym, co znaczy, że diagnozę stawia lekarz w oparciu o obserwację, wywiad i badanie neurologiczne. Badania dodatkowe, np. z krwi oraz rezonans magnetyczny, wykluczają inne przyczyny objawów. Badanie SPECT, potwierdzające rozpoznanie, wykonywane jest rzadko ze względu na wysoki koszt.

Rozpoznanie choroby Parkinsona nie jest łatwe, szczególnie w pierwszych latach choroby, dlatego warto udać się do lekarza specjalizującego się w tej jednostce chorobowej.

Bardzo cennych informacji dostarcza lekarzowi obserwacja odpowiedzi pacjenta na zastosowane leczenie – jak zmieniają się objawy chorobowe pod wpływem leczenia.

Kryteria rozpoznawania choroby Parkinsona

Głównymi ruchowymi objawami choroby są:

  • spowolnienie (bradykineza),
  • drżenie spoczynkowe,
  • sztywność pozapiramidowa,
  • zaburzenia odruchów postawnych (w późniejszym okresie).

Do rozpoznania choroby wystarczające jest stwierdzenie spowolnienia i jednego z pozostałych wyżej wymienionych objawów.
Istnieje szereg znanych dodatkowych objawów, które czynią rozpoznanie bardziej lub mniej prawdopodobnym (tzw. United Kingdom Brain Bank Criteria rozpoznawania choroby Parkinsona).

Objawom ruchowym towarzyszą objawy pozaruchowe:

  • spowodowane dysfunkcją układu autonomicznego (zaparcia, zaburzenia oddawania moczu, nadmierne pocenie i in.);
  • zaburzenia sfery psychicznej (depresja, lęk, zmęczenie, przewidzenia, otępienie, zaburzenia snu);
  • objawy czuciowe i ból.

Objawy pozaruchowe choroby Parkinsona znacząco wpływają na ogólne funkcjonowanie i jakość życia chorych. Kompleksowe rozpoznawanie i leczenie, zarówno zaburzeń ruchowych jak i pozaruchowych, jest konieczne do uzyskania optymalnej poprawy stanu zdrowia.

Diagnoza innych chorób pozapiramidowych

Każda choroba z kręgu chorób pozapiramidowych ma opracowane własne kryteria diagnostyczne. W większości przypadków (podobnie jak w chorobie Parkinsona) rozpoznanie stawia się klinicznie na podstawie objawów i wyników badań dodatkowych. Część z nich, np. choroba Huntingtona oraz niektóre dystonie, mają pewne potwierdzenie w badaniach genetycznych.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*