Diagnostyka SM

Jak rozpoznaje się stwardnienie rozsiane?

Ponieważ choroba ta ma bardzo różnorodne objawy i może naśladować wiele innych chorób, konieczne jest przeprowadzenie szczegółowych badań. Obecnie rozpoznajemy SM w oparciu o międzynarodowe kryteria McDonalda 2010.

Diagnostyka stwardnienia rozsianegoDo postawienia diagnozy SM konieczne jest:

  • badanie neurologiczne – musi być bardzo dokładne by wykazać nawet nieznaczne odchylenia i ujawnić uszkodzenie układu nerwowego;
  • badania laboratoryjne – wykluczenie innych chorób z podobnymi objawami np. boreliozy czy kolagenoz;
  • rezonans magnetyczny głowy z kontrastem (czasem konieczne jest wykonanie także rezonansu kręgosłupa szyjnego lub innego odcinka kręgosłupa).

Dodatkowe badania:

  • punkcja lędźwiowa,
  • potencjały wzrokowe, słuchowe, somatosensoryczne,
  • konsultacje innych specjalistów np. laryngologiczna, okulistyczna.

Szczególnie cennym badaniem w diagnostyce i leczeniu jest rezonans magnetyczny (MRI). To nieszkodliwe badanie, może uwidocznić charakterystyczne objawy radiologiczne stwardnienia rozsianego i pozwala śledzić jego rozwój.

W niektórych przypadkach (np. gdy w MRI brak zmian charakterystycznych dla choroby i obraz kliniczny jest niejasny) wykonuje się punkcję lędźwiową i badanie płynu mózgowo-rdzeniowego. W badaniu tym, szczególne znaczenie ma wykrycie prążków oligoklonalnych.

Czasem by postawić pewną diagnozę po pierwszych objawach chory wymaga dłuższej obserwacji (by stwierdzić postęp choroby albo do pojawienia się kolejnego rzutu).